Aktuelne izložbe

16. UŽIČKI REGIONALNI LIKOVNI SALON 2004

Utorak 21. Decembar 2004. - Petak 21. Januar 2005.

Šesnaesti regionalni užički salon, poput sočiva uveličava i našim duhovnim očima razotkriva jedinstvene umetničke raznolikosti i raznolikosti umetničkog jedinstva, realni trenutak stanja umetničke svesti u ovom podneblju, danas. Počnimo, najpre od troje nagrađenih umetnika.

Slikarska avantura Slavenke Kovačević usresređena je na slikarsku materiju koja se kod ove umetnice oformljuje intuitivno, kroz nedeskriptivne, fakturne poteze koji su u službi istraživanja ponora ezoterijskoduhovne intime. Rađene u niskom kolorističkom registru, slike Slavenke Kovačević imponuju dramatičnošću slikarske materije koja u sebi skriva tajne vibracije i energije. Značenja isijavaju iz same rastrzane fakture koja ništa ne opisuje, već otkriva duševno stanje kroz čulno svetlo koje iz te fakture imanira.


Imajući kao reper radove američkih grafitaša, a naročito slike Žana Mišela Baskijata, Aleksandar Dimitrijević na svojoj monumentalnoj slici sa jarkom, turbulentno žutom pozadinom, najbanalnije brojeve transponuje u znakove lepe gestičke dramatičnosti. Ti znakovi usmereni su na jedno savremeno, mladalačko i (kritičko?) sagledavanje i registrovanje brzine savremenog života i čudovišnih razmera vremena u kome živimo.


Nataša Žilić, kao tihi zvonar akvarijumskih plavetnila i tajanstvenih preplitanja svetlosti i senke, svoj svet, ipak gradi od svetlosti dana, nastojeći da svojom osetljivom feminilnom ekstatičnošću iznova prosvetli suštinski smisao krhkog, lelujavog, lepog. Kod ove umetnice sve je usmereno na to da se sitnim mrljama boje i impresionističkim atmosferskim titranjem svetla, sugeriše iluzija jednog izmaštanog prostora. Utisku prostorne oniričnosti doprinosi treperavi štimung lišća u krošnjama, vibriranje svetlosti, igra osunčanih prostora i senki.

Obrad Jovanović nastavlja svoje ubedljivo slikarsko pripovedanje koje duboko ponire u geologiju narodne kulture, folklora i pučke mistike, održavajući visok standard svog slikarskog pisma.

Radomir Vergović je pesnik vizuelnih uspomena i introspektivnih sugestija. Kod ovog umetnika imponuje lirska evokativnost slikanog prizora koja poprima obol simboličkog pejzažnog slikarstva.

Božo Kovačević je strukturisao zlatiborski krajolik na taj način što je disciplinovao svoju imaginaciju, dovodeći je do prečišćenosti i lirizma koji mogu da imponuju.

Dragan Dimić okreće se plastičko poetskoj mitologizaciji koja na jedan imanentno slikarski način kultiviše i intuira smisao organičkog znaka arhetipskog karaktera.


Uzdržanom, muklom paletom, svedenom na umbru i inkarnat, Slobodan Stanić Džingi ekspresivno, širokom potezom, slika ljudska lica tako što ih svojom portretnom intuicijom psihološki otkopčava i duševno razgolićava, spajajući i izmirujući fizionomiju i psihu.

Dragić Petrović Medoš sa prefinjenom lirskom modulacijom slika figuru flautistkinje u zanosu. Imponuje njegova slikarska materija, medonosna i prefinjena, koja zrači u pravcu našeg srca.

Milovan Dagović Dago je prefinjen crtač koji kroz poosobljene ikoničke znakove i simbole kreira priču o balkanskoj zemlji, dokazujući koliko je crtež samostalan domen.

Nikola Petronijević na svojim keramičkim radovima opsesivno i posvećeno elaborira geometrijski arhetip spiralne forme, koja u sebi nosi težnju čoveka da živi svoje beskonačne razmere.

Sofija Bunarxić nas svojom keramoplastikom prožetom finim simboličkim i lirskim nabojem vraća arhetipskim ukazanjima. Forma je osmišljena precizno, sa lepim erotskim nabojem koji odnosi premoć nad racionalnim principom.

Pisac i konceptualni umetnik Milenko Pajić u svojim "Novim prilozima za pojmovnik postmoderne umetnosti" proširuje polje svojih istraživanja odnosa teksta i slike, stvarnog i izmaštanog, vidljivog i nevidljivog.

Biljana Ugren Kovačević predstavila se sa tri stilski i jezički pročišćene skulpture kamernog tipa u kojima zasniva jedan poseban oblik ontologije deformacije. Pune i senzualne disproporcije zaustavljene u pokretu omogućavaju posmatraču da sagleda onu oštru granicu izmedu statičnosti i zamaha.

Grafički listovi Aleksandre Pavićević odišu konceptualnim asketizmom do koga je ova umetnica stigla kroz jedan gotovo zenovski proces pročišćavanja i redukcije koncentrisane grafičke intuicije.


Brutalna i energična impulsivnost i finalna oštrina na skulpturama Dragana Jovićevića sada je na njegovoj skulpturi u drvetu i metalu evoluirala u zrelu kontemplaciju nad ženom koja svira violinu, gonjena apokaliptičnom vizijom, koja odnekud preti.

Jovan Pantović predstavio se crtežom velikog formata, na kome je kroz barokne aglomeracije predstavio koordinate svog opsesivnog sveta.

Alegorijski romantizam Dragana Tomanovića proishodi iz mitopoetskih projekcija srećnih vremena. Venera, ili Afrodita, predstavljena je na njegovom platnu kao posrednik između Boga i sveta, kao jedno svetlo u hladnoći svemira.

Slikajući nadgrobne spomenike, Miljana Drašković nam pokazuje koliko su oni povezani sa ljudskom dušom. Zvučnim koloritom i vibrantnom paletom, ova umetnica razvija forme i plastične odnose koje potom uokviruje lakim konturama.

Sa ikonopisačkom smirenošću Jelena Guskić Petrović slika Svetog apostola Pavla, i ostvaruje pravi dragulj ikonopisačkog umeća.

Dejan Bogdanović se predstavio sa dva mala portreta (slikana uljanim pastelom) na kojima do karaktera slikanog lica dolazi kroz fiziognomske deformacije.

Biljana Milojević predstavnik je lirske apstrakcije sa izvesnim asocijativnim elementima kojima ova mlada umetnica svedoči o svom opsesivnom svetu.


Goran Jović na svoje sugestivno platno "Stradalnici" prenosi presnu stvarnost postojanja logora, hoteći da nam predoči višestruke oblike postojanja nečastivog.

Prefinjena koloristička muzika plavi nas sa slike Marije Topalović na kojoj sve preosveštava jedan mladalački polet i vedro pouzdanje.

Borivoje Jovanović slikar je mediteranske duševnosti. Maslina u centru njegovog platna nije tek puko stablo, već i svojevrsna ideja o trajanju u vremenu.

ZAPISNIK

Komisija u sastavu Nikola Kusovac (član), Ljubica Miljković (predsednik) i Jovan Rakixić (član), sastala se u Užicu, 27. novembra 2004, u 12 časova, da bi za Užički regionalni salon 2004, odabrala eksponate i dodelila tri nagrade.

Posle pregleda 50 prispelih radova od 31 autora, za izlaganje je primljeno 39 od 29 umetnika. Takođe jednoglasno, članovi su doneli odluku o nagradama.

Prvu nagradu dobija Slavenka Kovačević Tomić za ispoljenu stvaralačku radoznalost u istraživanju plastične strukture, materije i sadržaja kojima proširuje izražajne mogućnosti tradicionalno shvaćene slike.

Drugu nagradu dobija Aleksandar Dimitrijević koji postmodernističkim sredstvima gradi monumentalne kompozicije, čije se vrednosti temelje na ekspresiji pojednostavljenog crteža u funkciji savremene ikonografije.

Treću nagradu dobija Nataša Žilić za negovanje intimističkog i poetsko realističkog likovnog iskaza, koji se odlikuje pikturalnom zasićenošću, traganju za suptilnim harmonijama i lirskom atmosferom.