U svom ateljeu-keliji Milun Vidić je izgradio mikrosvet i privilegovan ambijent za posebne, estetske predmete, gde su dleta, čekići, testere, ekseri, stege, knjige, katalozi, dokumentacija, boje, komadi kamena, drveta i metala, pod istim krovom sa već gotovim skulpturama. U tom prostoru on gradi trodimenzionalne oblike prema pravilima i ritualima vlastite religije, ali tako da se svaka etapa u procesu rada, kao u laboratoriji alhemičara, simultano može pratiti u dva različita nivoa: onom prvom, fizičkom nivou, pripada izgradnja objekta, skulpture, a u drugom, duhovnom i metafizičkom, odvijaju se mentalni procesi saznanja i formiraju se višeznačne poruke dela.

Za Vidića su podjednako važne obe sfere i nema jedne bez druge, odnosno, ništa se ne može pojaviti u fizičkoj ravni dok nije bilo u duhovnoj i obrnuto. On nije majstor improvizacije i slučaja, već odmeren i ozbiljan autor koji ni jednog trenutka, od prvih umetničkih nastupa sa grupom Deset plus, nije posumnjao u koncepciju moderne, čak ni kada je postmoderna otkrila nove slobode preispitivanja starih, modernističkih mitova.

Svetli stub, drvo, 115x42x42 cm, 2000.

Beleg 94, drvo, 84x46x41 cm, 1994.

Milun Vidić je rođen 1940. godine u Selu Roge kod Požege. Završio je Akademiju likovnih umetnosti u Beogradu, kao i postdiplomske studije 1970. godine na istoj Akademiji, u klasi profesora Miše Popovića. Član je ULUS-a od 1968. godine.

Od 1970. do 1977. godine je u statusu slobodnog umetnika i jedan je od osnivača vajarske grupe "Deset plus".

Od 1977. do 1994. godine radio je na Akademiji umetnosti u Novom Sadu, gde je prošao sva zvanja, od asistenta do redovnog profesora, za predmet vajanje sa tehnologijom. Od 1994. je na Fakultetu primenjenih umetnosti u Beogradu, gde je i sada redovni porofesor za predmet vajanje.

Dobitnik je brojnih nagrada i priznanja.

Vidić je u užičkoj Gradskoj galeriji izložio dvadeset skulptura u drvetu, koje na najupečatljiviji način pokazuju prolaznost vremena, koje ostavlja ožiljke na materijalima kao i na ljudima.