 |
Rođen
u Beogradu 1953.godine.
Završio
Akademiju umetnosti u Novom Sadu, slikarstvo kod profesora
Dušana Todorovića, crtanje kod profesora Milana Blanuše.
Član
ULUS-a. Živi i radi u Užicu, kao slobodni umetnik. |
...
Baveći se slikarstvom još u školskim klupama Terzić je potrebu
da se izrazi bojom pretvorio u životni poziv, upisujući se na
studije slikarstva u Beogradu. Neosporni osećcaj za boju i stvaralačka
radoznalost koja se očituje u nestrpljivom traženju sopstvenog
rukopisa, sada dobijaju jedan smišljeniji i organizovaniji oblik.
Tražeći svoj likovni izraz u rasponima od pejzaža do apstraktne
kompozicije Terzić ostaje u jednom jedinstven, i to u osećanju
za boju. Čisto pikturalne vrednosti karakteristične za njegovo
slikarstvo, raznoliko po formi i sadržaju, daju garanciju za
dobar razvoj koji će potvrditi njegove neosporne kvalitete...
(R.Vergović, "Vesti", 3. avgust 1973).
Ova
razmišljanja o slikarstvu Vladana Terzića zapisao sam pre trideset
godina na njegovoj prvoj izložbi u holu Narodnog pozorišta u
Užicu, još u vreme studija slikarstva u Beogradu. l tada, i
kasnije, u strasnim previranjima i sazrevanju umetničke ličnosti,
u traženju suštine umetnosti i umetničkog čina, u ispitivanju
svoga bića i odnosa sa svetom oko sebe, najavljivano je snažno
opredeljenje ka
jednom slikarstvu manje racionalnom, ali zato emotivnijem, sočnijem
i iskrenijem, prepuštajući temperamentu zamah da razvije i iskaže
urođeno osećanje za boju i njene vrednosti. Za sve protekle
godine ispunjene strasnim i zaljubljeničkim stvaralaštvom Terzić
je svakim gestom i potezom u jednom velikom i bogatom slikarskom
opusu potvrđivao vernost svom umetničkom kredu, dosledno i beskompromisno,
braneći ga od nasrtaja trendova i grozničavih nastojanja da
se bude nov po svaku cenu.
Užice,
ulje na platnu, 1981.
Prvobitno
saznanje da je umetnost "konstruisanje" jedne nove
stvarnosti prema unutrašnjoj potrebi i viziji umetnika, odnosno
da slikarstvo nije naturalističko prepisivanje prirode, ostaje
trajna preokupacija i značajan element u njegovoj slikarskoj
avanturi. Dakle, polazeći od "inspiracije", on gradi
sliku kao "improvizaciju", da bi stigao do "kompozicije",
koja je i završna faza dela kojom se vizuelni doživljaj prirode
transponuje u likovni izraz. Potom, pročišćavajući sopstvena
saznanja, to se konstruisanje sa forme ili predmetnog skoro
isključivo prenosi na boju. Boja Terziću postaje element kompozicije
koja jedino može da izrazi slobodu transpozicije i bude pravi
tumač ličnosti i umetničkog senzibiliteta.
Terzić je vernik prirode, sa odnosom dubokog, skoro religioznog,
prožimanja. On će joj na njen šlagvort uzvratiti silovitom ispovešću
svojih strahova, radosti, Ijubavi, bola nad sudbinama ljudi
i svekolike nesreće čoveka. Slike prirode postaju pejzaži duše
umetnika. To su pejzaži odvažnog i surovog gesta, zasićeni gustom
pastom skoro čiste boje, koja deluje kao nanos ogromne, slojevite,
materijalizovane čiste emocije. Odnos bojenih masa ide od dramatičnih
sudara suprotstavljenih naboja ili energija, do skrovitih lirski
obojenih kolorističkih sazvučja. U tim slikama, autopejzažima
svoga bića, Terzić teži savršenoj istini kroz maksimalno doživljenu
i iskrenu ispovest.
Iz Sirogojna, 2002.
Svestan
toga da je ljudska reč kao sredstvo komuniciranja i razumevanja
devalvirala u svoju suprotnost, da više skriva nego otkriva,
da je dvosmislena, lažna i prevrtljiva, da izvrće i kvari emocije,
on boju kao vlastito sredstvo komuniciranja sa sobom i sa ljudima
želi osloboditi od svega lažnog i dvosmislenog. Zato često,
kao poruku, završnu reč ili najiskreniju misao, on apostrofira
na slici bojom direktno iz tube, čistom i nemešanom, nedvosmislenom
i beskompromisnom, kao reč proroka ili pravednika.
Pa ipak, bez obzira na vrstu emotivnog naboja koji eruptira
iz svake slike, Terziću nije cilj da šokira, rasplače ili zgrozi
sagovornika-posmatrača. Sa njegovih autopejzaža duše zrači lepota
i optimizam vidljivi tek na drugi pogled, upravo onako kako
su vidljivi i lepota prirode i lepota čoveka. I baš zbog toga,
ali ne samo zato, Terzić dosledno i autentično zastupa, slobodno
se može reći, slikarstvo užičkog kruga umetnika i slikarstvo
u savremenoj srpskoj umetnosti.
Radomir
Vergović
